NETFLIX PRZEDSTAWIA
NETFLIX — FILM ORYGINALNY
NA PODSTAWIE PRAWDZIWEJ HISTORII
Sorena!
- Wyjeżdżasz? - Już pora.
Zajmuj się dzieciakami, żeby mama nie musiała robić tego sama.
Mogę mieszkać w twoim pokoju?
- Dobra, tylko nie nabałagań. - Przecież ciągle masz bałagan.
Chcesz chodzić po górach,
a wyglądasz, jakby to góry przeszły po tobie.
To nic takiego, mamo. Przyzwyczaję się.
Dałam ci książkę. Musisz ją przeczytać.
Wybrałam ją, bo dobrze się kończy.
Weź też to.
Nie mogę brać ze sobą słodyczy.
Od kiedy mi się sprzeciwiasz?
Pa, mamo.
Daj plecak.
Samy, wsiadaj, bo się spóźnimy.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI NADIRA DENDOUNE'A
Nie chcesz, żebym zaczekał?
Nie trzeba. Znajdę transport.
Samy.
Tym razem osiągnij cel.
Wybiła szósta. Słuchacie Radia Nomad.
Witajcie w Seine-Saint-Denis,
gdzie pochowano królów Francji
i marzenia tutejszej młodzieży.
Dziś jest z nami wyjątkowy gość.
Samy wkrótce będzie najwyżej położonym czarnoskórym człowiekiem na świecie.
Jako pierwszy chłopak z bloków zdobędzie Himalaje.
Te w Nepalu. A nie ten bar z sziszami.
- Cześć, Samy. - Cześć.
- Bliżej. - Cześć.
Z najwyższego bloku w okolicy przenosisz się
na najwyższy szczyt świata.
Mogłeś zacząć od bloku C.
To brzmi jak szaleństwo, ale trenowałem.
Przez 26 lat wchodził na 15 piętro,
bo winda nie działa.
Czuję te schody w nogach.
Mount Everest ma 8848 metrów, tyle co 2528-piętrowy budynek.
- Ile to schodów? - Dość żartów.
Taka wyprawa musi kosztować fortunę.
Rękawiczki, trzytonowy plecak. Masz tam jakiegoś kuzyna?
Jak ci się to udało?
- Rodzice? Znajomi? - Dilerka?
Nie. Pochodzę ze skromnej rodziny.
- Zwróciłem się do banków. - Do banków?
Gdy Senegalczyk prosi o kredyt na wyprawę,
myślą, że to żart.
Jak sobie poradziłeś?
Znalazłem sponsora, który mnie rozumie.
Ile?
Łącznie? 40 000.
A 38?
Moje logo ma być wszędzie, nawet na twoich bokserkach.
Przy takiej pogodzie nieczęsto będę w nich paradował.
Słyszałem, że masz też drugiego sponsora.
Tak. Was, Radio Nomad.
Zabierzemy cię na dach świata.
Samy dostanie pakiet telefoniczny,
żeby mógł na bieżąco dzielić się swoją przygodą.
Co ty na to?
Dziękuję, Radio Nomad!
Ucieszył się!
Chcę cię spytać o to, o czym wszyscy myślą.
Po co to robisz?
Ludzie często mówią, że do niczego się nie nadajemy.
Chcę pokazać, że coś potrafię.
Pięknie. Brzmi jak tekst piosenki.
Jeszcze jakieś powody?
Robię to dla siebie, rodziny, dzielnicy
i kogoś, na kim mi zależy.
- Czyli masz ukochaną. - Max!
Zdradzisz, jak ma na imię?
Nadia.
Miałeś po mnie przyjechać.
Auto się zepsuło.
Całusy?
- Co u ciebie? - OK. U ciebie?
Zabierasz mnie do Fouqueta?
Żartuję. Wszędzie, byle nie do McDonalda.
- To by było szaleństwo. - Jak jazda metrem.
- Auto... - Opowiesz mi przy kolacji.
Zaczekaj.
Próbuje ją poderwać każdego dnia od pół roku.
Samira pyta go: „Nie zauważyłeś nic nowego?”.
A co on na to? „Obcięłaś włosy?”
Ma włosy jak jedwab. Zaprzecza.
Dotyka swoich piersi, potrząsa nimi i mówi:
„Zrobiłam sobie cycki. Dobrze się przyjrzyj, bo już nigdy
ich nie zobaczysz”.
- Wyobrażasz sobie? - Ostro.
I go zostawiła.
Jęczał przez trzy tygodnie, ale się nie ugięła.
Ale świnia.
Nie, to dobrze, że się nie ugięła.
Trzy tygodnie!
Jesteśmy z niej dumni.
Nie rozumiem czegoś. On jej się podoba?
Pewnie, że tak.
Aha.
No to...
- Dobranoc. - Dobranoc.
Co ty robisz?
Przestań. Co robisz?
Chciałeś kupić mnie stekiem?
- Ostre słowa. - Sam się ostro zachowujesz.
Masz ruję czy co?
Od lat mi się podobasz. Zareaguj jakoś.
Traktuję związki poważnie.
Nie umawiam się z byle kim.
Malujesz się i stroisz na kolację z byle kim?
Pięknie dziś wyglądasz.
Próbowaliśmy już i nic nie wyszło.
Mieliśmy po 13 lat.
- I co osiągnąłeś od tego czasu? - Co?
Chcę stabilności.
Codziennie chodzę do pośredniaka.
Życie 25-latków i młodszych jest trudne. Połowa bierze zasiłek.
- Masz 26 lat. - Może...
Nie jestem bezwartościowy.
Gdybym miał partnerkę,
motywowałaby mnie, żeby nie pakować się w kłopoty.
Potrzebuję kogoś, na kim mogę polegać, nie na odwrót.
Zrobię dla ciebie wszystko.
- Nawet wejdę na Mount Everest. - Na Everest?
Nawet nie wiesz, ile ma metrów.
Pewnie, że wiem.
Uczyliśmy się tego w szkole, ale ciebie nie było.
Kiblowałeś.
Jak mogłem się przy tobie skupić?
Przestań. Ile ma metrów?
To najwyższa góra świata.
Fakt. Ale ciągle nie powiedziałeś, ile ma metrów.
Plus minus 150 metrów. Lód topnieje.
Plus minus 1500 m.
Nie wiem. Zaskoczyłaś mnie.
Ma 8848 metrów.
Dla ciebie wespnę się nawet wyżej.
Zacznij od znalezienia pracy.
Masz rację. Potrzebujesz dowodu,
że możesz polegać na facecie?
Zdobędę ten cholerny Everest.
Dla ciebie.
Pokażę, że nie jestem nikim i mi zależy.
Serio?
- Zrobisz to dla mnie? - Dla ciebie tak.
Mogę ci nawet dać dzieci.
Najpierw Everest, potem pomyślimy o dzieciach.
Umowa stoi?
Stoi.
Całus na drogę?
Nie jestem całuśna.
Ale pocałunek będzie na ciebie czekał, gdy wrócisz.
O ile wyjedziesz.
LA COURNEUVE — WYS. 29 m
Durna umowa.
Powodzenia. Nie zapomnij dzwonić do Radia Nomad.
Tu Radio Nomad oraz Ben i Max!
- Co tam? - Jak leci?
Wykopali cię z domu?
Nie, jedzie zdobywać góry. To całkiem fajne.
- Miesiąc wspinaczki. - Po kiego?
- Potrzebuję zmiany. - Cholera, stary.
Przez cały rok wymyśliłeś, że będziesz chodził przez miesiąc.
- Podrzucicie mnie na dworzec? - Wsiadaj.
Nie tu!
Z drugiej strony.
Z plecakiem wyglądasz jak Iron Man.
Poprawisz nasz wizerunek.
Nie będziemy już bandą nierobów.
- Dzięki. - Szanuję cię za to.
Proszę. To prezent.
Nie zalecają palić na takiej wysokości.
Serio? On oszalał.
Co za różnica?
Skręty są jak czeki. Możesz je spieniężyć.
- Na razie. - Prześlij zdjęcia.
Uważaj na siebie.
KATMANDU — WYS. 1400 m
Dzień dobry.
Nasz przedstawiciel Peter się tobą zajmie.
Peter...
Stephen, nie słyszę cię. Halo?
- Tutaj. - Hej.
Nie słyszę cię. Możesz powtórzyć?
- To ja. - Pan Diakhaté?
- Witam w Nepalu. - Dziękuję.
- Jesteś Peter? - Tak.
- Serio masz tak na imię? - Nie.
Jeśli chcesz, możesz mi mówić Kovinajpül-Katchpü.
Niech zostanie Peter.
Za mną.
Mówili o tobie w radiu.
Co z tego?
Samy mówi, że jedzie zdobyć górę.
Dla ciebie.
Nie dla mnie.
Chce zdobyć Everest, żebym się z nim umówiła.
No nie. Mega.
Gdzie to w ogóle jest? W Indiach?
W Nepalu i Chinach. Co w tym fajnego?
Mieszkam na szóstym piętrze bez windy i żaden facet
by tam dla mnie nie wszedł.
To tylko gadka na podryw.
Między słowami a czynami jest różnica.
- Nie wierzę w to. - Mówię ci.
Już wyjechał.
Brat Youssefa podrzucił go na dworzec.
Pewnie jest już na miejscu.
Chyba żartujesz.
Radio płaci mu, żeby codziennie dzwonił
i zdawał relację z wyprawy.
Naprawdę robi to dla ciebie?
Tak powiedział, ale...
to przecież głupota.
Jaki inny facet zrobiłby coś takiego?
Katmandu!
Pięć minut do hotelu.
Hotel jest tu, po lewej.
Czyli...
Sponsoring obejmuje hotel pięciogwiazdkowy?
Moja siostra mieszka w La Courneuve, załatwiłam ci specjalną ofertę.
To miłe.
„Siostra mieszka w La Courneuve”.
Coś dla lubiących deszcz. Będzie padało i na północy, i na południu.
Spodziewamy się pięciu centymetrów opadów...
Dzięki za tę beznadziejną prognozę.
Ja mam coś lepszego.
Samy czeka na linii, łączy się z nami prosto z Katmandu.
- Cześć, słyszysz mnie? - Tak, słyszę.
Dotarłeś do Katmandu kilka godzin temu?
Zgadza się.
Opowiadaj! Słuchają cię tysiące ludzi.
To dość małe miasto, na każdym rogu jest jakaś świątynia.
Ludzie są bardzo mili.
Cały czas mówią „namaste”.
To nepalskie powitanie.
To nasza pierwsza lekcja nepalskiego na żywo!
Jak tam jest?
Śmierdzi sikami tak jak u nas?
Jest tu spokojnie, nie ma policji.
Skoro o tym mowa, nasz dźwiękowiec pyta,
jak wygląda tam sytuacja z ziołem.
Nie ma czasu na zabawę. Muszę kupić kilka rzeczy
i powypełniać papiery. Muszę kończyć.
Co robisz jutro?
Lecę samolotem do Lukli.
- Do Lukli? - Na wysokość 2800 metrów.
To najwyżej położone lotnisko w Nepalu.
- I najbardziej niebezpieczne. - Możliwe.
A potem marsz.
Nie zawiozą mnie na sam szczyt!
Powodzenia. Przyślij nam jakieś zdjęcia.
- Dzięki. - Jest 18.15, Radio Nomad.
To rozumiem!
Proszę za mną.
Wy trzej, za mną.
Raz, dwa, trzy. Za mną.
Chodźcie.
Ty! Czarny. Pospiesz się!
Spóźnisz się.
Idziemy.
Ruchy.
Proszę wsiadać. Dziękuję.
Chwila.
Proszę wpisać numer telefonu.
- Proszę. - Dziękuję.
Miłego lotu. Dziękuję.
- Dziękuję. - Przepraszam...
Wpisz tu numer telefonu.
Do kontaktu w razie wypadku, żeby ktoś odebrał ciało.
- Dobra? - Dobra.
W górach często zdarzają się wypadki?
Częściej niż na drogach. Wiesz czemu?
Nie.
Bo nie ma tam dróg!
No dobra, szybko.
Świetnie.
Dziękuję.
Miłej podróży. Na razie.
Wszędzie góry! Ale odjazd.
Niezłe, nie?
Widzisz tamtą? Gyachung Kang.
Ma 7952 metry.
- 7952 metry. - Robi wrażenie.
A tamta to Pumori,
7160 metrów.
Nie zgadza się.
Patrz na tę!
Lhotse, 8516 metrów.
Lhotse?
Chciałem ją zdobyć, ale...
- Trudny szczyt. - A ta z tyłu?
Ta z tym...
Louis de Funès!
LUKLA — WYS. 2864 m
Dziękuję.
Jaki kraj? Afryka? Pomogę. Poniosę plecak.
Nie, dziękuję.
Muszę trenować.
Wygrałeś, Johnny.
Ale nie kombinuj!
Jestem z La Courneuve.
Ile za zaniesienie plecaka?
Zaczekaj! Najpierw powiedz swoją cenę!
Oddawaj mi plecak!
- Namaste. - I ja namaste.
- Był tu Johnny? - Johnny?
- Z dużym plecakiem. - Na dworze.
- Na dworze? - Tak.
Dziękuję.
Pięknie.
Jesteś Jeff?
Samy Diakhaté. Miło mi.
Po tym, co o tobie słyszałem, byłem pewien, że to ty.
Jeff to profesjonalista, miły i przyjazny facet.
Czyli zdobyłeś Mount Blanc?
To niezły wyczyn.
Akim zdobył ten szczyt na wakacjach z siostrą.
Serio?
- Używałeś lin? - Szczerze?
Nie było potrzeby. To była łatwizna.
- Raki? - Ani to, ani to.
Wszystko mam w głowie. I pogoda była ładna.
- Kilimandżaro. - Kilimandżaro!
Pełno tam krokodyli. Mało prawdopodobne, że tam był.
- Stok północny? - Każdego po trochu.
Po Kilimandżaro pokochałem wspinaczkę.
To było... Zwłaszcza w nogach.
Opróżnij plecak.
Wyjmij wszystko z plecaka.
Tutaj?
Tak.
To moje spodnie.
Smecta, jeśli rozboli mnie brzuch.
Kuchenka polowa.
Na noc.
Czytałeś to?
I wszystko jasne.
To dostałem od mamy.
Mówi, że są słodkie i nadają się dla sportowców.
Chcesz jednego?
Brakuje ci sprzętu.
Zrobię listę.
Kupisz wszystko w Namcze.
Wyruszamy jutro o 7.30.
- Jakieś pytania? - Nie, wszystko jasne.
Nie mogę się doczekać...
chodzenia.
Ten wściekły byk kiedykolwiek się uśmiecha?
To tutaj.
Połóż go tutaj. Dziękuję.
Nieźle.
Później to ułożę.
Siadaj.
Dziękuję.
Ile jestem ci winien?
Dogadamy się.
Mów. Nie zostało mi dużo.
Słyszałeś go, muszę kupić sprzęt, a nie jestem bogaty.
Dobra, dogadamy się.
Dogadamy się.
Masz kuzynów w Maroku?
Gdzie jest Maroko?
Nieważne.
Czemu się tak uśmiechasz?
Co?
Przez skórę?
Nie widziałeś nigdy czarnego?
- Serio? - Mogę dotknąć?
Tak.
Prawie taka jak twoja.
Piękna.
Bardzo dobre.
Smak? Dobre?
Tak. Co to jest?
Jak to się robi?
Z czego to?
Bardzo dobre. Dziękuję.
„Jonathan nie rozumiał,
czemu Clara nie chciała go już więcej widzieć.
Ich związek trwał przez lata
i mimo że nie zawsze było idealnie...”
Co to za książka?
Niemożliwa miłość.
Niemożliwa książka.
NOWA WIADOMOŚĆ
SPÓJRZ NA TO
NA ŻYWO Z NEPALU
Ten głupek naprawdę to zrobił!
Ale jeszcze nie zdobył góry.
Jestem gotów!
Dzień dobry.
Dziękuję.
Już wyruszyli?
Śniadanie.
Zjem płatki z mlekiem.
Większość wypadków jest spowodowana
brakiem uwagi.
Jesteśmy grupą.
Trzymajmy się razem,
a nic się nie stanie.
Jasne?
Mam was zaprowadzić na górę,
ale przede wszystkim na dół,
całych i zdrowych.
I gratuluję Emmerichowi
zdobycia K2.
I Samy'emu zdobycia Kilimandżaro.
Dobra robota.
Pora na Everest?
Zbierajmy się.
Czego szukasz?
Johnny'ego.
Ma mój plecak.
Plecak wyruszył 20 minut temu.
Serio?
Szerpowie zawsze idą pierwsi.
Bez plecaka to będzie bułka z masłem.
Przekonamy się za kilka dni.
W 1953 pierwszy człowiek
zdobył Everest. Sir Edmund Hillary.
Szedł z Katmandu do Lukli pieszo.
Zajęło mu to miesiąc.
Co za szczęście.
Nasze. Że od tamtej pory wynaleziono samoloty.
Kto wie, może za 50 lat zbudują wyciąg na sam szczyt!
Przecież tylko żartuję.
Nie będzie żadnej przerwy?
Robię przerwę. Już nie mogę.
Źle spałem, moje nogi ważą tonę.
Wprost biegniemy, nie mam jak podziwiać widoków.
Pięknie tu, nie?
Już czuję się lepiej.
Chodźmy.
Nie potrafią tutaj robić mostów z kamienia?
Nie za wcześnie.
Co za koszmar.
Jasna cholera.
O tak!
Dziękuję, ratujesz mi życie.
Dziękuję.
Dzięki. Super.
Całe szczęście, że jesteś.
Jezu, co oni biorą?
Lodówka? Serio?
Błagam, nie teraz.
- Halo? - Tu Sophie z Radia Nomad.
Wchodzisz na antenę na minutę.
Dobra.
Witajcie, jest 7.10.
Tu Radio Nomad, zaraz usłyszymy Samy'ego...
Twój brat jest w radiu! Szybko!
...w Himalaje!
Samy! Słyszysz mnie?
Tak, słyszę.
Cześć. Masz coraz więcej fanów.
Serio? To miłe.
Gdzie teraz jesteś?
Zatrzymaliśmy się w wiosce o nazwie Phakding.
Trudno wymówić.
Jest tu góra dziesięć domków z kamienia.
Jesteś sam czy w grupie?
- Poznałeś kogoś? - Zaliczyłeś kogoś?
Grupa jest dość mała, to ludzie z różnych krajów.
Jesteśmy na różnych poziomach.
Ale nasz mistrz jest najlepszy!
Są dobrzy. Australijczycy wyglądają jak rugbiści.
Mocna ekipa, ale spokojnie.
Pokażę im, co potrafię!
- Będę jak Szerpa. - To rozumiem!
Nieźle!
To nie sprint na 100 metrów. Jak mówi mój tata,
wyścig wygrywa się wolno i równo.
To wzruszające, ale twój tata nie wymyślił tego powiedzenia.
Muszę kończyć, ruszamy dalej.
- Powodzenia. Do jutra. - Dzięki. Pa.
Zbieramy się!
Pora do szkoły.
Oddychaj. Stawiaj większe kroki.
Nie pochylaj się,
wyprostuj się.
To było mega nudne.
Powiedział ze trzy słowa, żadnego żartu.
- Tragedia! - Żadnych kąśliwych uwag.
Dostajemy mnóstwo telefonów.
- Dzwoni tona ludzi. - Serio?
- Czemu? - Koleś wspina się na Mount Everest
dla dziewczyny.
To 3048 metrów.
- A na ile chce wejść? - Na 8848.
Nie było łatwiejszego sposobu, żeby się go pozbyć?
Nie chciałam się go pozbyć. Tylko się kłóciliśmy.
Teraz wie o tym cała okolica.
Skąd mogłam wiedzieć o radiu?
- On cię kręci czy nie? - Cóż...
Jest w porządku.
Zabujałaś się.
Możesz mi wszystko powiedzieć!
Za trzy tygodnie się okaże.
Nie chcę romansu,
tylko czegoś poważnego.
Wszyscy faceci to świnie.
Muszę lecieć.
Cześć, to ja.
- Gdzie twój brat? - Gra w piłkę.
- A co ty robisz? - Uczę się.
To dobrze.
Kontaktowałaś się ze swoim kolegą Samym?
Z kim?
Samy Diakhaté, twój kolega z dzieciństwa, który wyjechał w Himalaje.
Nie rób ze mnie idiotki, wszyscy słuchają radia.
Nic o tym nie wiem.
Nie wiem, czy serio robi to dla ciebie, ale to odważny facet.
Lubię go.
Dokąd idziesz?
Muszę iść po kilka rzeczy.
Wrócę.
A mój plecak?
Samy, patrz pod nogi.
Daj im przejść, wyglądają na uparte.
- Skąd wiesz? - Poznaję po oczach.
Żółte oczy oznaczają upartość?
- Nie. Są takie przez dietę. - U nas robią się czerwone.
Czerwone?
Przez zioło.
Dawno się nie widzieliśmy.
Cholera.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Donyeba znaczy dziękuję?
Nie wiem, co znaczy donyeba, ale dhanybhad
znaczy dziękuję.
Stary ekwipunek to jakiś żart.
Wyglądają jak kominiarze z Mary Poppins.
Ostre słowa.
No nie wierzę!
Cały dzień noszą takie ciężary?
Tak.
Dokończ kanapki.
Nie jestem już głodny.
Napiję się herbatki.
Namastki.
Cholera! Jeff!
NAMCZE BAZAR — WYS. 3440 m
Namcze.
Dziękuję.
Masz cały komplet.
Wiesz, kto to jest?
Johnny Hallyday.
Znasz jego piosenki?
- Skąd masz koszulkę? - Od Francuza.
Był tutaj. Został mnichem.
Serio?
- Oddał mi ubrania. - I wszystko porzucił?
O czym ta książka?
Nie spodoba ci się, wierz mi.
Romans?
Tytuł tej książki to Impossible amour.
Poczytasz mi?
Dobrze.
Ale najpierw muszę kupić ekwipunek.
Jeff dał mi listę. Wiesz, że on...
Dogadamy się.
Dogadamy się, ale to ja płacę.
Chyba żartujesz, wydałem już majątek na kijki.
Też na zakupach.
- Raki. - No tak, raki.
Które wolisz?
Może te.
- Te? - Tak.
Nie trzeba się dogadywać, skoro są pieniądze.
- Dobra, chłopaki. - Patrzcie, to Zidane!
Tylko tego mi brakowało.
Mistrz.
- Widzisz? - Gerrard.
- Napijmy się. Piwa? - Nie, dzięki.
Zostanę przy herbacie.
Herbata jest dla Anglików, a nie francuskich żab.
Proszę dwa piwa.
I herbatę.
- Jesteś z Paryża? - Tak.
Paris Saint-Germain!
Zgadza się.
Za wolno biegają.
Wiesz czemu?
Bo są nachlani!
Chcecie zagrać w piłkę?
Nie bójcie się.
Chodźmy.
Rozejdźcie się.
Pobudka, Spice Girls.
Wyrób sobie nepalski paszport, skoro grasz dla nich.
Zaczynasz mnie wkurzać.
Skoro tak podskakujesz, odejdź ode mnie!
To my wymyśliliśmy piłkę.
- Graj, debilu! - Spierdalaj.
Francuzik nie będzie mi mówił, jak mam grać.
- Ani ty, ani jebany Zidane. - Chcesz Zidane'a?
- Pobiłeś się? - Dowaliłem mu!
Jesteśmy z ciebie dumni. Co teraz?
Koniec wiosek. Teraz będą same skały.
Brzmi ciekawie. Teraz idziecie prosto na szczyt?
Nie. Jutro wyruszamy do obozu bazowego.
- Na wysokości 5000 metrów. - Robi się poważnie.
Nie sądziłem, że kiedykolwiek będę tak wysoko.
Odkąd wyjechałeś, przybyło nam słuchaczy.
Masz fanów w całej Francji.
Ludzie nie idą do pracy, żeby cię posłuchać.
Ale tutaj i tak nikt nie pracuje.
- Uważaj na siebie. - Spokojnie.
Ogarniam to.
Na razie!
Cholera, to Mount Everest.
To Everest!
Nie. To Lhotse.
- Lho... - Lhotse.
- 8516 metrów. - No tak, Lhotse.
- Muszę przestać się tak zatrzymywać. - No.
Pięknie, co?
Nie patrz.
Nie odwracaj się.
Nie zostawaj w tyle!
Nie zostawaj...
Spójrz w górę.
Obierz cel.
Spójrz w górę.
- Nie zadzwonił dziś rano. - Wiem.
Zaczęłaś słuchać?
Nie, mama mi mówiła.
Tylko ty go nie słuchasz.
To nie znaczy, że o nim nie myślę.
Oby nic mu się nie stało.
Pewnie po prostu nie ma zasięgu.
Dzień dobry.
„Telefon dzwonił,
ale nikt nie odebrał.
W domu Clary słychać było tylko echo sygnału.
Po drugiej stronie linii
Jonathan płakał i nie mógł się rozłączyć”.
Clara nie kocha?
To oczywiste, że go kocha, ale on o tym nie wie.
- Nigdy tego nie pokazuje. - Pokazuje?
Lapin jest jak królik.
Jak na pokazie iluzjonisty. Nie prawi jej komplementów.
W dodatku jest nadziany, może mieć każdą.
Więc Clara go rzuciła.
I teraz to ona go dręczy. Rozumiesz?
Trochę.
Kobiety są jak góry.
Trzeba być ich godnym. Rozumiesz?
Wybiła szósta, witamy w Radiu Nomad.
Do dziewiątej będzie z wami Ben i Max.
A może chociaż raz „Max i Ben”?
Jest z wami Max i Ben...
Słyszysz, mamo? To ja!
Ale niestety nie ma Samy'ego.
Zdobywa Everest, by udowodnić swoją miłość.
Niestety nie dzwoni już od trzech dni.
Jak odblokować iPhone'a w rękawicach?
Wyruszył dziesięć dni temu.
Podczas ostatniej rozmowy był na 4000 metrów
w połowie drogi na najwyższy szczyt świata!
Na którym stanie chłopak z bloków!
Zostawiacie nam mnóstwo wiadomości.
Wybraliśmy kilka z nich
i oddajemy głos naszym słuchaczom.
Cześć, jestem Nedjma z Val-d'Oise.
Jeśli Nadia cię rzuci, możesz mieć mnie!
Wstawiłam swoje zdjęcie na stronę.
Nedjma, załatwimy ci jego numer!
Zdzira.
Gdzie ty jesteś?
Spójrz.
Wiem.
Od teraz jeden krok
to jeden oddech.
I za nic się nie zatrzymuj.
Jeden krok, jeden oddech. Kumam.
DUGHLA — WYS. 4620 m
W La Courneuve mamy inne powietrze.
Pan Diakhaté, ojciec Samy'ego!
Dzień dobry. Cieszę się, że pan dzwoni.
Ja też się martwię.
Czemu stanęliśmy?
By uczcić przyjaciół.
Zabrali mi moje ukochane dziecko!
Chcę Samy'ego! Mojego syna!
WYPRAWA W IMIĘ MIŁOŚCI: SAMY ZAGINĄŁ!
To tylko nagłówek, żeby się sprzedawało.
Następnym razem nie pozwól mu jechać, będzie łatwiej.
Jak mogłeś wysłać tam Kameruńczyka...
To Senegalczyk.
Zdejmij zdjęcia z moim logo ze strony.
Jasne?
Nie.
Nie możemy usunąć zdjęć.
Zamazać też nie.
Bo... nie mogę!
Cholera, niedobrze.
Ale bagno.
Jesteś dziś zajęta?
Nie.
Jesteś z siebie dumna?
- Dzień dobry, pani Diakhaté. - Żaden dobry!
Co ty zrobiłaś mojemu synowi?
- Spokojnie. - To nie twoja sprawa.
Czemu wysłałaś go na śmierć w górach?
...mój syn wciąż by tu był!
Jeśli zginął, to przez ciebie!
Co tu robisz?
Gdzie twój opiekun?
Jesteś sam?
Uparciuch z ciebie?
Pokaż oczy.
Słuchaj, Chewbacca. Mam coś dla ciebie.
Patrz.
Kto dostanie cukierka?
Nigdy nie jadłeś czegoś takiego.
Nie odmawiaj!
I nie musisz martwić się dentystą.
Powolutku.
Dobre, co?
Smaczne.
Nie mów kolegom, bo nie dadzą mi spokoju.
Muszę lecieć, czekają na mnie.
Patrz na ten helikopter!
Nie zwalniaj!
- W tym tempie zamarzniemy. - Każdy idzie, jak chce!
Nie jestem z Alp!
Trzymaj się ścieżki.
Cholera.
Biedacy.
Nie wiem, którędy mam iść!
Chcę stabilności.
Pokażę, że nie jestem nikim i mi zależy.
Zrobisz to dla mnie?
Co ja tu robię?
Tym razem osiągnij cel.
Zrobisz to dla mnie?
Jasna cholera.
Co ja tu robię?
No dobra, Samy.
Weź się w garść.
Musisz iść naprzód, nie możesz odpuścić.
Wyśmieją cię, jeśli się poddasz.
Idź, Samy!
OBÓZ BAZOWY — WYS. 5364 m
Brawo, Samy!
Napij się czegoś ciepłego.
Dziękuję.
- Gratulacje. - Dziękuję.
- Dobra robota. - Dzięki.
- Brawo. Udało ci się. - Dziękuję.
Siadaj, to jeszcze nie szczyt.
Witam w obozie bazowym.
Dziękuję.
Podoba mi się to czerwone logo.
Halo, Radio Nomad.
Cześć, tu Samy.
Cholera, to Samy!
Zostań na linii!
Za nic się nie rozłączaj!
Ale się cieszę!
Dzwoni Samy!
- Samy? - Cześć, słyszę cię.
Ale nas nastraszyłeś!
Nie dzwoniłeś od pięciu dni!
Wasz pakiet jest do niczego!
Mam tylko łączność satelitarną.
- Dobrze się czujesz? - Zimno tu, ale wszystko w porządku.
- Jestem w obozie bazowym. - 5000 m?
5364 metry. Masakra!
- Rządzisz, stary! - Dzwoń do nas.
Jestem na pustkowiu.
Prawie nigdzie nie mam zasięgu.
Najlepiej jest wieczorami.
Zadzwoń jutro wieczorem, nagramy cię.
Mam prośbę.
Powiecie moim rodzicom, że jestem cały?
- Nie mam jak do nich zadzwonić. - Pewnie.
- Damy im znać. - Dzięki, pa.
- Pan Diakhaté? - Tak, to ja.
Tu Ben z Radia Nomad. Dzwonił do nas pana syn.
- Ma się dobrze. - Oszalał pan?
Mogłem złamać nos.
- Jest w obozie bazowym. - Złożę skargę.
Zamknij się.
I... Słucham?
Nie mówiłem do pana.
Samy ma się dobrze,
zadzwonię, gdy się z nami skontaktuje.
Bardzo dziękuję.
Mój syn się odnalazł.
Na Mount Evereście.
Samy się znalazł!
Jest w obozie bazowym.
- Cześć. - Cześć.
Didier.
Samy. Miło mi.
- Znamy się? - Mogłeś widzieć mnie w telewizji.
Podróżnik Didier Fauconnier?
- No nie! - Robię programy o naturze.
Podróżujesz i ci za to płacą!
Ale to wciąż ciężka praca.
Życie w Seine-Saint-Denis też jest ciężkie, a nikt za to nie płaci.
Rozumiem.
Przedstawię ci moją ekipę.
Charlotte, kamerzystka i reżyser.
- Charlotte, Samy. - Cześć!
Cześć, ekipo!
- Robicie tu program? - Dwa razy próbowałem zdobyć szczyt.
Do trzech razy sztuka. Nie chcę trzeci raz odnieść porażki.
Trenowałem w Argentynie. A ty?
Głównie w Mont Saint-Michel.
Ciasteczka?
Trzy razy dziennie.
Mało komu udaje się wejść za pierwszy razem.
- Serio? - Ci Australijczycy...
Przyszli tylko do obozu.
Dlatego lecieli jak szaleni.
A Koreańczycy?
Dotrą maksymalnie do czwartego obozu.
A dla Niemców to druga próba.
Tym razem im się uda.
Są zdeterminowani.
- A Anglicy? - Odpadną w drugim obozie.
Wyżej nie ma już piwa.
Najważniejsze jest to, żeby przygotować się
na kolejną próbę.
Nie stać mnie na kolejne podejście.
Chłopak z przedmieścia wspina się na Everest z miłości.
Żartujesz?
Jest na wysokości 5300 metrów.
Wszystko w porządku.
Pamiętaj, żeby pić dużo wody.
Od początku dużo piję.
Może iść wyżej?
Nie ma przeciwwskazań.
Wspaniale!
Kto wejdzie na Everest?
- Umiesz to założyć? - Nie jestem głupi.
Widzimy się na ścianie.
To przez wysokość jest taki zły?
Masakra.
Wiem, co robić. Na Kilimandżaro było tak samo.
Chyba jest zepsuta.
Zabawne, nie?
Nie znam tego modelu.
Chyba jest za mała.
Sam to zrobię.
Powiedz Jeffowi, że pomogłem ci to na mnie założyć.
Cholera!
Wbijasz i wchodzisz.
Co wbijam? I tak na samą górę?
Chodź, Samy.
Twoja kolej.
Wbijasz i wchodzisz.
- Jasne. - Teraz ty, Samy!
Lód się nie stopi?
Wbijasz i wchodzisz.
Nie „wchodzisz i wbijasz”?
Wbijasz i wchodzisz.
Połóż ręce na ścianie.
Idziesz!
No wbijaj!
Na Kilimandżaro było łatwiej, co?
Nie mamy całego dnia!
Jestem wykończony.
Jeśli za trzy dni się nie ogarniesz, wracasz na dół.
Jasna cholera.
- Teraz złaź na dół. - Którędy?
Tą samą drogą, idioto!
Louis de Funès!
Zabawa się skończyła.
Ten Francuzik nie umie nawet wejść na ściankę.
Nie może z nami iść.
- To niebezpieczne. - Nie wy decydujecie.
O nie.
Nie.
Nie mam nastroju, żeby ci czytać.
Dogadamy się.
To koniec.
Czytaj, a ja cię nauczę wspinaczki.
Na pewno nie masz nikogo w Maroku?
W górę!
Dobrze! Wyżej!
Podciągnij się!
Ostrożnie.
Nie mam siły.
Wyżej.
Dalej.
Dawaj, Samy!
- W górę! - Jestem w górze!
Wbijasz i wchodzisz.
Przecież wbijam i wchodzę!
- W górę. - Nie wierzę.
Dawaj.
Dobrze mi poszło?
Nie. Wracaj na górę.
Nie widziałeś, jak schodzę?
Ty...
Znów wbijać i wchodzić?
Przecież wbijam i wchodzę. Ludzie.
„Nieokrzesany mężczyzna zmienił się
w szarmanckiego uwodziciela.
Nie mogła go odtrącić, zwłaszcza po kolejnych przeprosinach”.
Utknął!
Wbijasz i wchodzisz!
Jak młotkiem.
Tak, wyżej!
Co ty na to?
„Mimo to uniosła głowę...”
Jej matka nie chciała, żeby była z Nico.
Dlatego Cony mówiła, że ma to gdzieś.
Dobrze.
To wchodzimy na Everest czy nie?
Wbijam i wchodzę!
Brawo.
Czytaj książkę.
Dobranoc.
Jeden błąd, a spadniesz na sam dół. Jasne?
- Lubię go! - Jest super.
Ben, Radio Nomad.
Florence, Le Parisien. Rozmawialiśmy przez telefon.
Dużo się tu dzieje.
Zwłaszcza przez ostatnie trzy tygodnie.
- Dzięki za spotkanie. - Zapraszam.
Mamy ósmą rano. Witam w krainie
betonu i bezrobocia.
Witamy fanów wspinaczki w najwyższym radiu Francji.
- Co to za akcent? - Jedyny, jaki umiem udawać!
Dziękujemy kolesiowi z przedmieścia, który przez ostatnie 23 dni
dostarcza nam niesamowitych wrażeń, wspinając się
na najwyższą górę świata o wysokości 8848 metrów.
To Samy Diakhaté. Zapamiętajcie to nazwisko,
bo stanie się legendą, tak jak Usain Bolt i Muhammad Ali.
Nagraliśmy naszą wczorajszą rozmowę.
Panie i panowie, oto Samy Diakhaté, tylko w Radiu Nomad,
które zabierze was na szczyt.
Mamy coraz więcej słuchaczy i wszyscy zastanawiają się, co u ciebie.
Wszystko dobrze. Ostatnie podejście było trudne, ale daję radę.
- Gdzie jest nasz bohater? - W drugim obozie.
- Na wysokości 6500 metrów. - Nieźle!
To nie daleko, a na końcu świata.
- Jak tam jest? - Stoi tu jakieś 20 namiotów.
- Macie tam KFC? - Mam przerwę od skrzydełek.
A zapasy?
Szerpowie wszystko dostarczają. Pracują dzień i noc.
Dokąd idziesz?
Po sprzęt.
Ty tutaj, ja wrócę.
To oni są tutaj bohaterami.
Rządzisz.
Co cię czeka?
Przed szczytem są dwa obozy.
Kiedy zdobędziesz szczyt?
Możliwe, że za 72 godziny.
No to odpoczywaj.
Jasne.
Chcę pozdrowić rodzinę.
Rodziców, braci, siostry...
a zwłaszcza Nadię.
Jeśli mnie słucha.
Pozdrawiam też kumpli
z osiedla i w ogóle.
Nie wiem, czy zdobędę szczyt, ale jestem tu dzięki wam.
Trzymamy kciuki.
Dzięki. Na razie!
Masakra!
Gdzie jest ten cały Everest?
Nie wiem. Sprawdź w Google Earth.
Wpisz: „Everest”.
Może to gdzieś w Estonii?
Dziękuję, do widzenia.
Spójrz.
WYCZYN SAMY'EGO DIAKHATHÉGO
Proszę pana.
Przepraszam.
- To mój syn. - Super.
Niesamowite! To mój syn!
To wasz brat!
W nocy temperatury dochodzą do -40°C.
Masakra!
Nie znasz innych słów?
Poczytaj słownik.
Czytałeś kiedyś jakąś książkę?
Instrukcja do PlayStation się nie liczy.
W sumie ma rację.
Że co?
Chodź, już prawie jesteśmy.
OBÓZ III — WYS. 7162 m
„Zakończenie historii ulotnej
jak liść na jesiennym wietrze.
Jednak Clara wiedziała, że miłość nie może być daleko.
Czuła, że znów rośnie jej sercu,
jak kwiat wiosną”.
Czyli jeszcze się spotkają?
Pewnie, że tak.
Jest w nim zakochana po uszy.
Udaje nieprzystępną, ale go kocha.
Mówiłeś, że jest idiotą.
Tak mówiłem.
Ale się zmienił.
Rozwinął się.
- Teraz wie, co jest w życiu ważne. - Co?
To, że zanim pokochasz kogoś,
musisz pokochać siebie.
Nie możesz kręcić się w tę i we w tę.
Ustatkuj się, znajdź dziewczynę.
Zabierz ją na kolację, porozmawiaj, a potem...
Nie!
- Nie przed ślubem! - Serio?
No to najpierw ślub, a potem...
Dzięki.
To ja ci dziękuję. Byłeś genialny!
Dziękuję. Dogadamy się!
Pogoda się psuje. Pora ruszać.
Jest 2 w nocy!
- Chcesz czekać dziesięć dni? - Nie.
No to ruszamy!
Jeden krok, dwa oddechy.
Nie!
Zepsuła mi się latarka.
Lina cię poprowadzi, nie latarka.
Żartujesz? Nic nie widzę.
Oddech cię poprowadzi.
Na jedno wychodzi.
Kto ja jestem? Stevie Wonder?
Stevie Wonder nie chodził po górach.
Trzymasz się?
Ledwo. To jest trudne!
OBÓZ IV — WYS. 7924 m
Powoli.
Nie dam rady.
Zanim wrócimy do wiadomości,
przyjrzyjmy się chłopakowi z La Courneuve.
Nazywa się Samy Diakhaté i w zeszłym miesiącu postanowił,
że mimo braku doświadczenia zdobędzie najwyższą górę na świecie.
Mount Everest. Dziś znajduje się na wysokości niemal 8000 metrów
i niebawem spełni swoje marzenie.
Jérôme Brière przygotował portret tego młodego Francuza,
który z blokowiska przeniósł się na szczyt świata.
Wszyscy przyjaciele Samy'ego są dumni z wyczynu,
który zaraz odniesie.
Zawsze był wyjątkowy. Wierzyłam w niego.
PANI ROUNDES NAUCZYCIELKA FRANCUSKIEGO
To duma naszego osiedla. Udowodnił, że jesteśmy kimś.
- Jeśli mamy zadanie, to je ukończymy. - Dokładnie.
Liczymy się. Pochodzimy stąd.
La Courneuve!
- To nasz Samy! - Zawieźliśmy go na dworzec.
Zostałem sponsorem, bo od razu w niego uwierzyłem.
Wiedziałem, że zdobędzie szczyt.
Od samego początku.
Do celu brakuje mu tylko kilku kroków, ale za to najtrudniejszych.
Znalazł się w rejonie nazywanym przez himalaistów strefą śmierci.
To najzimniejsze miejsce na Ziemi, gdzie w dodatku brakuje tlenu.
Śpisz?
Zgadnij.
Ta cisza mnie stresuje.
- Co to było? - Lawina.
Stres ustąpił?
- Mogę popatrzeć? - Tak.
Nadio, to ja, Samy.
Mówiłem, że zrobię dla ciebie wszystko.
No i robię.
Chyba przesadziłem.
Nawet nie lubię gór.
Wolę morze.
Chciałbym cię zabrać na plażę.
Wylegiwalibyśmy się i cały dzień pili drinki.
Tylko we dwoje.
Muszę się wyspać.
Mówi się... że co z oczu, to z serca.
To nieprawda.
Mówię to na wypadek...
Chciałem, żebyś wiedziała.
Przesyłam całusy.
- To twój telefon? - Tak.
Następnym razem najpierw mnie zapytaj.
Ja tylko...
Dasz sobie radę?
Tak.
Dzień dobry.
Cześć. Rodzice w domu?
Dzień dobry. Zapraszam.
Dziękujemy. Dzień dobry.
Przepraszamy za najście, ale córka chciałaby coś powiedzieć.
Chciałam powiedzieć...
że znam Samy'ego od liceum i...
od tamtej pory jestem w nim zakochana.
Tutaj nie jest łatwo...
Ale ślicznotka.
Być zakochaną.
Trzeba trzymać chłopaków na dystans.
Trudno okazywać emocje.
Byłam zakochana w Samym, ale się bałam.
Bałam się, że... mnie porzuci, nie będzie mnie już chciał,
nie weźmie tego na serio, że będę nieszczęśliwa.
Przepraszam.
A teraz...
już się nie boję. Gdy wróci,
pokażę mu, jak go kocham.
Chciałam, żeby pani wiedziała.
Chodź do mnie.
Dziękuję.
Nie zdejmujcie masek na dłużej niż pięć minut.
- Zostaliśmy tylko my? - Niemcy odpadli.
- Nie trać czasu, przygotuj się. - Ja nie idę.
Jak to?
Dorge z tobą pójdzie.
Kto?
Dorge.
Świetnie.
Mam iść z dwoma wściekłymi bykami.
- Czemu z nim? - Dorge to jedyny Szerpa,
który zaprowadzi cię na szczyt.
Po tym Mount Blanc to będzie łatwizna.
- Charlotte? - Tak?
Na telefonie jest numer, pod który dzwoniłem.
- Widziałam. - To numer radia.
Powiesz im, że idę na szczyt?
Powiem im, że z niego wracasz. To brzmi mniej groźnie.
Czas nas goni.
Dziękuję.
Odłóż ten telefon.
Aż mi się w głowie kręci.
Nie wiem, co mam robić.
Mamy pięć kilo ziemniaków.
- Mam obrać wszystkie? - W tym stanie? Tak.
- Padło! - Robisz to specjalnie!
Nie. Radio się zepsuło.
Nie możesz zostawić mojego syna samego w górach!
Dzień dobry.
Zepsuło nam się radio.
Proszę, wejdźcie.
- Dziękujemy. - Cześć, dzieciaki.
Cześć, Nadio. Możesz włączyć radio?
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Proszę, siadajcie. - Dziękujemy.
Pora oddać głos Benowi i Maxowi,
którzy przenieśli studio do La Courneuve, by stamtąd
relacjonować ostatnie godziny wspinaczki Samy'ego.
Ben, słyszysz mnie?
Tak, słyszymy cię!
Stoimy przed blokiem Samy'ego. Co tu się dzieje!
Zdobyłeś szczyt?
Nie.
Powodzenia.
Brawa dla pana Menaza!
To wielki gość!
Wspina się pan od 1961 roku.
Jest pan znawcą Himalajów.
Byłem tam kilka razy.
Samy cztery godziny temu opuścił czwarty obóz.
Czeka go 900 metrów wspinaczki.
- Jest już na szczycie? - Prawdopodobnie dopiero w połowie drogi.
Tempo nie jest najważniejsze, lecz to,
by się nie zatrzymywać.
Wspaniałe słowa naszego eksperta. Brawa dla pana Menaza! Dziękujemy!
- Piękne gwiazdy, co nie? - Jeff!
Gwiazdy...
Co z tobą?
Coś pięknego.
Ojciec lał mnie pasem, żebym się zachowywał.
Był wojskowym.
Miał serce z kamienia.
Przez miesiąc się nie odzywałeś.
To nie może poczekać do wieczora?
A moja matka... pracowała w ogrodzie.
Mieliśmy taczkę.
Odbiło mu.
Zabierzcie go na dół!
Nie chcę mieć go na sumieniu!
I jestem jedynym czarnym w okolicy.
Zabierzemy cię na dół.
Nie zostawimy cię tak.
- Będzie dobrze. - Pachnie jaśminem.
Musimy iść!
Chcesz zadzwonić do rodziców?
Pewnie masz im dużo do powiedzenia.
Dobry z ciebie syn.
Masz rację.
Mamy trochę do omówienia.
Idź dalej, Samy.
- Idź. - Nie martw się.
Chodźmy!
Dostaliśmy wiadomość od Charlotte. Wraz z nią
w obozie jest Didier Fauconnier, który zrezygnował ze wspinaczki.
Niemcy też się poddali kilka godzin temu.
Wciąż nie wiemy, co z Samym, ale mu kibicujemy.
Ruszaj się!
Przestań mnie popędzać.
Już nie mogę.
Przestań gadać. Idź!
Ruchy.
Dalej!
Idziemy!
Dalej!
Dawaj, Samy!
Spytajmy eksperta.
Samy został sam ze swoim Szerpą.
To dobre czy złe wieści?
Wszystko zależy od psychiki.
Pewnie jest sam już od kilku godzin.
- Szerpowie to mili ludzie? - Tak. Zawsze.
Dziękujemy, panie Menaz!
Ruchy!
Zaczekaj.
Stresujesz mnie i nie mogę oddychać.
Mamy za mało tlenu. Musimy schodzić. Przykro mi.
Idziemy na dół.
Zostało tylko sto metrów.
Przykro mi. Za mało tlenu.
Posłuchaj.
Przykro mi.
Nie mogę tu wrócić za rok!
Nie ma tlenu.
Cholera! Nie!
Posłuchaj.
Zaprowadź mnie na szczyt.
Proszę.
Błagam cię.
Szybko. Znajdziemy tlen po drodze.
Dziękuję.
Idziemy!
EVEREST — WYS. 8848 m
Dobra robota. Szczyt świata.
Pora schodzić.
Moment.
Zrób mi zdjęcie, bo nikt nie uwierzy.
Trzymaj.
Rób to zdjęcie!
Udało nam się!
Charlotte przysłała nam coś specjalnego.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Samy dotarł na szczyt świata!
Seine-Saint-Denis jest na szczycie!
Ta dzielnica jest na szczycie!
Udało mu się!
Nadia.
MIESIĄC PÓŹNIEJ...
Masz styl, stary.
Szalony himalaista. Co słychać?
Masakra!
Namaste, stary!
Dobra robota.
Jesteś mi winna pocałunek.
Nie chcesz najpierw zrobić dziecka?
DLA MOJEGO NAJLEPSZEGO PRZYJACIELA
25 maja 2008 Nadir Dendoune jako pierwszy
Francuz pochodzenia algierskiego
zdobył Everest bez żadnego doświadczenia.
Napisy: Małgorzata Fularczyk